Het perfecte hart 

Op een dag stond een jonge man op het dorpsplein en verklaarde dat hij het mooiste hart van het hele dal had. Een menigte verzamelde zich rond hem en allen bewonderden zijn hart, want het was inderdaad perfect. Geen vlekken of andere gebreken te zien. Ja, ze gaven hem gelijk, het was inderdaad het mooiste hart dat ze ooit hadden gezien. De jonge man was trots en schepte nog meer op over zijn mooie hart. 

Plotseling verscheen er een oude man uit de menigte en hij zei hardop: "Nou, jouw hart is nog niet half zo mooi als het mijne." De menigte en de jonge man bekeken het hart van de oude man. Het sloeg krachtig, maar het zat ook onder littekens, het had plekken waar stukken uit verwijderd waren geweest en vervangen door andere stukken. Maar die pasten niet goed, en er waren een paar rafelige hoeken... Om precies te zijn, op sommige plekken waren er diepe groeven, waaruit hele stukken ontbraken. De mensen staarden de oude man aan: hoe kan hij beweren dat zijn hart mooier is, dachten ze.
De jonge man keek naar het gehavende hart en lachte: "Je schertst", zei hij, "Jouw hart met het mijne vergelijken! Mijn hart is perfect en het jouwe is een ratjetoe van littekens en tranen..."
"Ja", zei de oude man, "het jouwe ziet er perfect uit, maar ik zou nooit met je ruilen. Elk litteken staat voor iemand die ik mijn liefde heb gegeven. Ik scheur een stukje hart uit en geef het aan ze, en vaak geven ze mij een stukje van hun hart dat in de lege plek van het mijne past. Maar omdat ze niet altijd precies passen, heb ik ook een paar gerafelde kanten die ik zeer op prijs stel, want ze herinneren mij aan de liefde die ik heb gedeeld. Het kon ook gebeuren dat ik niets terugkreeg. Dat zijn de lege groeven. Liefde geven betekent nu eenmaal ook risico nemen. Die lege groeven doen soms pijn en ze blijven open, maar ook zij herinneren mij aan de liefde die ik voor die mensen heb gevoeld... Ik hoop dat ze op een dag terugkeren en de lege plekken gaan invullen. Herken je nu wat ware schoonheid is?"
De jonge man stond stil en tranen liepen over zijn wangen. Hij liep naar de oude man, greep naar zijn eigen perfecte hart, scheurde er een stuk uit en bood het de oude man aan. Die nam het aan en zette het in zijn hart. Daarna pakte hij een stuk van zijn oude getekende hart en vulde daarmee de wond in het hart van de ander. Het paste niet perfect, het had een paar rafelige randjes. De jonge man keek naar zijn hart. Het was niet meer perfect, maar hij vond het mooier dan daarvoor omdat hij de liefde van de oude man in zijn hart voelde vloeien. Hij legde zijn arm om de schouder van de oude man en zij liepen samen weg, zij aan zij.

Dit verhaal heb ik lang geleden in Oostenrijk gehoord en opgeschreven. Ik kwam het toevallig weer tegen. Past het niet mooi bij deze tijd van het jaar? Ik wens jouw een fijne kerst en geluk in het nieuwe jaar.